Ik begon mijn carrière in Amsterdam, in sales en marketing. Op papier ging het goed. Van binnen ging het helemaal niet goed. Ik probeerde iemand te zijn die ik niet was, en dat kostte heel veel energie. Alleen zag ik dat toen nog niet.
Wat volgde was een lange reis. Veiligheid bleek een levensthema, en mijn bescherming was sterk. Contact leggen ging me makkelijk af, maar echt veilig voelde ik me niet. Mijn hoofd was er heel goed in om te ontwijken wat pijn deed.
Al die jaren werkte ik met therapeuten, coaches en healers. Veel van hen hebben me echt verder geholpen, soms met grote doorbraken, onder meer in hypnotherapie. Anderen konden niet goed met mijn weerstand werken. Het werd een enorme zoektocht.
Zo leerde ik ook de andere kant kennen. Zoeken tussen tientallen websites die allemaal hetzelfde lijken te zeggen, zonder ooit te denken: hier moet ik zijn.
Daarom zeg ik nu: wie kiest, wordt gekozen. Maak duidelijk voor wie je er bent, wat je verhaal is en waar je expertise ligt. Dan kan de juiste lezer voelen: dit ben ik, hier moet ik zijn.
Op een gegeven moment duwde het leven me naar een plek waar ik niet anders meer kon dan mijn trots loslaten en het ongemak aangaan. Ik ging via een uitzendbureau aan de slag. Mijn eerste klus: de spoelkeuken van een distributiecentrum. Ik was doodsbang dat ik iemand zou tegenkomen die ik kende. Ik ging toch, met één voornemen: mijn waarde is niet afhankelijk van wat ik doe.
De klus daarna was achter de bar op een beurslocatie. Weer die angst. En toen merkte ik iets wat ik jaren alleen als concept had begrepen. Mensen waren vriendelijk. Dankbaar. Open. De meeste mensen hebben het beste met je voor. Dat was geen inzicht. Het was een lichamelijke shift.
Daar ging ik naar een volgend niveau. Mijn innerlijke veiligheid groeide. Als ik nu in therapie zit, gaat het snel; de weerstand van vroeger is weg.
Die stap kwam uit doen. Uit gezien worden terwijl ik iets deed waar ik bang voor was. Maar hij was er nooit gekomen zonder al het werk dat ervoor lag.